Zuchora Krzysztof cz. 2

Świadkowie Epoki

IP/DF/SE/1855

24 kwietnia 2024, Warszawa

3:56

Krzysztof Jan Zuchora (ur. 1940, Głowno, zm. 2025), teoretyk i wykładowca wychowania fizycznego, nauczyciel akademicki, poeta. Wychowywał się w Głownie, gdzie w 1958 r. zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym. Był tam również zawodnikiem piłki ręcznej. Po ukończeniu LO w Głownie rozpoczął studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie i Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując stopień doktora nauk o kulturze fizycznej w 1969 r. Został wykładowcą na AWF w Warszawie, był także członkiem Komisji Rehabilitacyjnej, Kultury Fizycznej i Integracji Społecznej Polskiej Akademii Nauk, wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Naukowego Kultury Fizycznej, wiceprezesem Polskiej Akademii Olimpijskiej i Komisji Kultury Polskiego Komitetu Olimpijskiego. W 1973 r. został redaktorem naczelnym czasopisma „Kultura Fizyczna”, ponadto był zastępcą redaktora naczelnego czasopisma „Quo Vadis”, a także polskiej edycji „Kroniki Sportu”. Za swoją twórczość literacką był wielokrotnie nagradzany. Otrzymał tytuł honorowego obywatela Głowna. Postanowieniem prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego z 30 marca 1998 r. został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w działalności społecznej na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu wśród dzieci i młodzieży. Postanowieniem prezydenta RP Bronisława Komorowskiego z 30 czerwca 2015 r. został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w działalności na rzecz polskiego ruchu olimpijskiego. Wydał kilkanaście tomików wierszy. Żonaty z Kornelią (z domu Kamieńska).
mehr...
weniger

[00:00:07] Sprawa Igrzysk Nadwiślańskich była złożona, w tamtym czasie nie było szansy, by się odbyły. Zablokowano tereny pod przyszłe obiekty olimpijskie – plany wykorzystania stadionu AWF, wkomponowanie igrzysk w architekturę miasta. W muzeum na Starym Mieście miała miejsce międzynarodowa wystawa sztuki olimpijskiej. Temat Igrzysk Olimpijskich pojawił się dzięki mediom w debacie publicznej. [Wojciech] Zabłocki przygotował akwarele i rysunki, jego pomysłem była kładka, która w czasie igrzysk miała połączyć prawy i lewy brzeg Wisły.
[00:05:30] W 2012 r. w Warszawie odbyły się Mistrzostwa Europy w piłce nożnej. Infrastruktura dla igrzysk byłaby kosztowna, musiałyby powstać nowe obiekty – tor kolarski w Pruszkowie. Ocena pomysłu [Ryszarda] Parulskiego i Zabłockiego.
[00:07:26] Boh. był w konflikcie z Ryszardem Parulskim. Na konferencji w Spale boh. mówił o dorobku [Pierre’a de] Coubertina i jego związkach z Polską – gratulacje Parulskiego. Ryszard Parulski złożył Komitetowi Olimpijskiemu propozycję wydania nieznanego tekstu Coubertina. Komitet przyznał 100 tys. na publikację. Sekretarz szukał podstaw dla tak dużego wydatku i chciał mieć ocenę projektu przez Komisję Kultury. Boh. został recenzentem i udowodnił, że tekst nie jest nieznany, ukazał się za życia autora i w Polsce był drukowany we fragmentach. Sytuacje z Parulskim w siedzibie Komitetu przy ul. Frascati.
[00:11:28] Na AWF organizowano „Krąg Olimpijski”. Boh. jako dziekan dbał o odpowiednią oprawę imprezy i dobre przyjęcie gości, w tym powstańców warszawskich. Nie współpracował wtedy z Parulskim, pomysłodawcą imprezy.
[00:13:15] Boh. był rugbistą – uczestnictwo studentów w jego zajęciach, przypadek „pana” Prywaty. Pracę w AWF rozpoczął w 1972 r. – studenci olimpijczycy. Wspomnienie trenera [Zygmunta] Szelesta i jego zachowania wobec studentów. Zenon Ważny pobił rekord Polski w skoku o tyczce i dwa razy reprezentował Polskę na Igrzyskach. Nowoczesna teoria wychowania fizycznego.
[00:19:00] [Włodzimierz] Szaranowicz powiedział publicznie, że postanowił zostać dziennikarzem sportowym dzięki zajęciom prowadzonym przez boh. i jego opowieściom o sporcie. Pięcioboista [Janusz] Pyciak łączył trudną konkurencję sportową ze studiami. Na konferencji w Spale boh. nie chciał siedzieć w gwarnej kawiarni i wyszedł na dwór – spotkanie z chodziarzem Robertem Korzeniowskim. Na Igrzyskach w Atenach boh. obserwował zmagania Korzeniowskiego – intuicja dotycząca tego zawodnika.
[00:23:36] Boh. przepowiedział karierę jednej z siatkarek, wtedy studentce I roku. Na treningu siatkarek u trenera Ojrzanowskiego zobaczył inną dziewczynę, która nie brała udziału w treningu ogólnym, tylko odbijała piłkę o ścianę. Trener uważał, że zawodniczka, [Barbara] Merta, nie ma talentu ruchowego – przebieg jej kariery, pomoc koleżanek, wyniki drużyny siatkarek z Węgrowa. Dwunastoletniej sprinterce [Annie] Kiełbasińskiej poradził, by startowała na 400 m.
[00:28:40] Gdy boh. rozpoczynał studia, rektorem AWF był Stanisław Bilewicz. Nie zapamiętał go jako wykładowcy. Boh. skończył studia w 1962 r. i rozpoczął pracę w Instytucie Naukowym Kultury Fizycznej. Konflikt z prof. [Romanem] Trześniowskim, który krzyczał „To pan uważa, że w AWF są sami idioci?!”, potem przez lata panowie razem pracowali. Profesor był szefem Towarzystwa Naukowego Kultury Fizycznej – popularyzacja sportu. Profesor nie potrafił otworzyć się na problematykę olimpijską – pretensje do boh., że się tym zajmuje.
[00:31:30] Pan Kuraś w programie egzaminów wstępnych zamiast formy tradycyjnej: gimnastyki, pływania, lekkoatletyki i gier sportowych, stworzył ogólny test sprawności. Egzamin z sześciu dni skrócono do dwóch. Egzamin był objęty tajemnicą, okna w hali zostały zasłonięte na czarno „jak w czasie nalotów”. Nikt nie mógł tam wejść. Dopiero po kontuzji kandydatki na studentkę dowiedziano się, jak wygląda egzamin – zestaw ćwiczeń i krótki czas na ich wykonanie. [+]
[00:34:33] Opinia na temat rektora prof. Stefana Wołoszyna – ambicje sportowców. Już w 1929 r. prasa pisała, że CIWF [Centralny Instytut Wychowania Fizycznego] może być uważany za uniwersytet kultury fizycznej, pracowali tam wtedy profesorowie z Uniwersytetu Warszawskiego – więzi między uczelniami. Po wojnie, głównie z inspiracji profesorów UW, pozwolono na wcześniejsze rozpoczęcie zajęć na AWF. Studenci pierwszego roku zaczęli od odgruzowywania terenu uczelni. W tym roczniku studentów był Zenon Ważny. Na AWF przyszedł dziekan z UW i zaczął pracować na kierunku pedagogicznym – ćwiczenia fizyczne i kultura pedagogiczna. Najlepszym okresem dla uczelni był czas, kiedy pracownicy od przedmiotów praktycznych mieli tytuły profesorów, co stawiało ich na równi z profesorami UW.
[00:38:30] Prof. Wołoszyn dbał o kulturę, był częstym gościem w klubie studenckim AWF [Relax], śpiewała tam Maryla Rodowicz, twórcy kabaretowi mieli próby. Dzięki boh. w klubie odbyły się pierwsze promocje książek poetów z grupy „Hybrydy”, jako autor debiutował [Edward] Stachura. Barbara Sadowska miała tam wieczór poetycki. Sadowska i jej matka miały wkład w przygotowanie polskiego tekstu „Ody do sportu” autorstwa de Coubertina – ocena przekładu Sadowskiej. Boh. miał bezpośredni konflikt z prof. Wołoszynem, który pogratulował jednemu ze studentów wyniku w rzucie oszczepem. Wołoszyn miał autorytet, co rzutowało na całą uczelnię. Stworzył nurt humanistyczny filozofii olimpijskiej, jego teksty są wciąż aktualne i cytowane.
[00:43:56] Od 1962 r. boh. miał kontakt z prof. Tadeuszem Ulatowskim. Pracując w Zakładzie Pedagogiki interesował się pewnymi zagadnieniami z dziedziny sportu, pisał artykuły, które prof. Ulatowski włączał do dorobku zakładu. Po 1968 r. była moda na wzmocnienie przygotowań olimpijskich poprzez większy udział nauki. W instytucie były grupy badawcze, boh. był szefem grupy zapasów. Polscy zapaśnicy odnosili sukcesy. Grupy prowadziły bezpośrednie badania w czasie treningów – opór trenerów i zawodników. Bibliotekę badań prowadził prof. Ulatowski. Boh. był redaktorem książek jego autorstwa.
[00:48:44] Gdy prof. Ulatowski był rektorem, boh. był prodziekanem AWF. W tamtym czasie [marzec 1968] miał miejsce strajk studentów. „To jest zupełnie odrębna karta w uczelni i nie warto jej zaczepiać” – powody. Najbardziej dynamiczne, ostro, „sportowo” podchodzili do strajku studenci pierwszego roku, którzy dopiero od trzech miesięcy byli na uczelni. „I nagle tak się przejęli swoją rolą, że nie pozwalali mnie, jako dziekanowi, wejść do uczelni bez przepustki. Trzeba było stoczyć (…) batalię, prostować ścieżki”. Stan zdrowia prof. Ulatowskiego.
[00:50:33] Boh. zetknął się z prof. Erazmem Wasilewskim, ale z nim nie współpracował. Potem Wasilewski był dziekanem w Białej Podlaskiej. Jego kadencja wypadła w czasie strajku. W AWF nikogo nie usunięto z pracy, a w Białej Podlaskiej „były konflikty, były dramaty osobiste”.
[00:52:03] Postać prof. Macieja Składa. Prof. [Halina] Milicerowa postawiła antropologię na AWF na wysokim poziomie. Miała grupę doktorantów, w tym Składa, który otrzymał nadzwyczajny materiał badawczy – 250 par bliźniąt jednojajowych. Eksperyment prowadził przez dwa lata i była to baza jego habilitacji. Maciej Skład był mocno osadzony we władzach partyjnych, należał do Komitetu Wojewódzkiego PZPR. Dzięki niemu na terenie uczelni powstał dziesięciopiętrowy budynek. Na uczelni miało miejsce spotkanie pracowników, członków partii z Gierkiem. Wcześniej odnowiono uczelnię, „zwłaszcza jedną łazienkę”.
[00:55:35] Boh. przyszedł do pracy na AWF jako doktor i z własną koncepcją wychowania fizycznego – spór z Maciejem Składem. Oficjalne władze ministerialne reprezentował w dziedzinie wychowania fizycznego prof. [Ludwik] Denisiuk, który współpracował z Maciejem Składem. Boh. i [Maciej] Demel byli w opozycji, proponowali nowy program. Doszło do konfrontacji i boh. przedstawił program. Prof. Skład podsumował, że „Zuchora nie jest marksistą” – odpowiedź boh.
[00:58:45] Prof. Mieczysław Witkowski był rektorem krótko. W młodości był pływakiem, miał tytuły naukowe, pokazał pracownikom przedmiotów praktycznych, że też mogą robić kariery naukowe. Tą drogą poszedł Kuraś i inni, z panią Milicerową współpracował Zenon Ważny, twórca naukowej teorii sportu.
[01:00:22] Ocena prof. Henryka Sozańskiego, który otworzył uczelnię na wschód – konferencje międzynarodowe, wzmocnienie szkolenia trenerów sportowych. Obecne programy szkoleń są oparte na dorobku Sozańskiego.
[01:02:35] W XXI w. zmieniły się warunki funkcjonowania uczelni. Dzielnica Żoliborz zażądała opłat za grunt – jej wysokość. Wewnętrzna przebudowa i zmiana kierunku myślenia w wielu przedmiotach, socjologii, filozofii, nawet teorii sportu – przeniesienie uwagi ze wschodu na zachód, obserwowanie uczelni amerykańskich, wymiany studenckie.
[01:05:24] Po stanie wojennym przyszedł nakaz wyprowadzenia studentów na trzy dni. Budynki akademików miało zająć wojsko. Nie wiadomo było, co zrobić z grupą zagranicznych studentów, głównie z Afryki, więc zostali i przebywali razem z żołnierzami.
[01:06:38] Prof. Wit przyszedł na AWF z uczelni we Wrocławiu. Wierzył w naukę i był pewien, że stworzy z uczelni ośrodek naukowy – tworzenie warsztatu naukowego, laboratorium. Boh. prowadził w tamtym czasie pismo „Kultura fizyczna”. Pisanie prac na stopnie naukowe – sytuacja współcześnie, przeliczanie dorobku naukowego na punkty. Publikacje w niektórych pismach dają wiele punktów, w innych nie. Za monografię uczelnia dostanie 40 punktów, za kilkustronicową publikację w odpowiednim piśmie można dostać 200 punktów. „Punktomania” jako chwast naukowy.
[01:10:45] Gdy rektorem był Wołoszyn, AWF był wyższą uczelnią w pełnym znaczeniu tego określenia. Prof. Sozański a AWF jako przedsiębiorstwo. Obecnie, w opinii boh., nie ma łączności między infrastrukturą uczelni, pracownikami i studentami – kwestia tradycji, ambicji. Boh. miał wykłady z teorii wychowania fizycznego i mówił do pełnej auli, został wybrany najlepszym wykładowcą i najlepszym prowadzącym ćwiczenia. Po kilku latach rektor pani Fiszer [Alicja Przyłuska-Fiszer] wręczając mu dyplom powiedziała, że powinien mieć dożywotnio tytuł najlepszego wykładowcy i nie blokować innych. Inicjatywa tytułów wyszła od studentów i przez nich była pilotowana. Potem boh. wyprzedził profesor z Ukrainy, który nie mówił dobrze po polsku. W konkursie z okazji 80-lecia uczelni został wybrany najlepszym wykładowcą – inne docenione nazwiska.
[01:15:54] Strajkujący studenci oraz absolwenci, m.in. dziennikarz Wojciech Zieliński, zaczęli się upominać o przywrócenie uczelni Marszałkowi Piłsudskiemu. Tak się stało dopiero w 1990 r. – opór ze strony pracowników, członków partii. Boh. słyszał od Jaczynowskiego, że na uczelni było tylko dwóch bezpartyjnych pracowników: Jaczynowski i Zuchora. Barbara Krawczyk miała nakłonić boh., by zapisał się do partii, ale wolała z nim rozmawiać o poezji.
[01:18:26] Boh. od dziecka chciał być niezależny – wspomnienie zabawy z kolegami, którzy przywiązali go do drzewa i poszli do domu, był też tym, którego w zabawie goniono. Wyrwał się z tego „zaklętego kręgu” dzięki sportowi szkolnemu. Ponieważ urodził się na początku stycznia, pierwszą klasę rozpoczął mając 7,5 roku – dobre wyniki w nauce. Przez całą podstawówkę nie miał zeszytu – bieda. Pierwsze dwóje dostał w liceum na lekcji rosyjskiego, powodem był brak zeszytu. Na półrocze miał dwójkę z rosyjskiego i ojca wezwano do szkoły. Boh. przetłumaczył wiersz Jesienina i skończyły się kłopoty z nauczycielką. [+]
[01:22:13] W szkole nie było nauczyciela w-f i uczniowie założyli klub sportowy. Na trzynastu chłopaków w klasie jedenastu tworzyło drużynę lekkoatletyczną. Pojechano na zawody do Łodzi i z najlepszą łódzką szkołą jeden mecz wygrano, a drugi zremisowano. Boh. był dobry w kilku dyscyplinach. W pchnięciu kulą pokonał mistrza województwa. Pod koniec X klasy do szkoły przyszedł nauczyciel i pojechano do kuratorium w Łodzi po sprzęt sportowy – rozmowa boh. z panią kurator. Dzięki temu boh. w czasie studiów miał kolce, był to prezent ze szkoły. [+]
[01:24:30] W szkole podstawowej boh. był wyższy od kolegów z klasy. Utworzono drużynę piłki ręcznej i pojechano na zawody powiatowe do Łodzi. W mieście była szkółka piłki ręcznej, chłopcy ze szkółki byli od niego niżsi. W czasie meczu piłkę rozgrywano nad ich głowami – wygrana drużyny z Głowna spowodowała, że sprawdzano, czy drużyna nie jest „podrobiona”. Było w niej dwóch kolegów, którzy powtarzali rok, więc byli starsi, ale to na boh. wołano „Dziadek” – kwestia przyznania tytułu, rozmowa o szkolnej legitymacji boh. [+]
[01:27:48] Idąc na AWF boh. nie miał wątpliwości, że to jego uczelnia. Papiery złożył także na fizykę na Uniwersytecie Łódzkim – reakcja nauczyciela fizyki, gdy dowiedział się, że jednak wybrał AWF. Potem boh. skończył drugi kierunek na Uniwersytecie Warszawskim.
[01:29:00] Proces przywrócenia Marszałka Piłsudskiego jako duchowego patrona uczelni. Głosy w tej sprawie pojawiły się już w stanie wojennym. Kwestia dat na postumencie, który był prezentem od zakładów im. Kasprzaka, głowa [Piłsudskiego] została wypożyczona z muzeum.
[01:30:54] Życzenia na stulecie uczelni. Ambicją boh. jest przywrócenie klimatu akademickiego AWF – rola studenta wg słów Jana Pawła II, rozwój studenta na uczelni – kwestia uniformizacji. Relacje z rektorem [Bartoszem] Molikiem, który wywodzi się z nurtu medycyny, rehabilitacji. W podręczniku dotyczącym teorii sportu, przygotowanym m.in. przez prof. Sozańskiego, nie pada ani razu nazwisko de Coubertina. Humanistyka a przedmioty praktyczne na uczelni – rozważania.
[01:36:44] Rektor Sozański podczas inauguracji witał różne osoby, a nie powitał ani jednego olimpijczyka. Raz powitał Otylię Jędrzejczyk – powody. Wydawnictwa rocznicowe AWF. Boh. i prof. [Kajetan] Hądzelek przygotowali księgę pamiątkową, którą wydał Sikora – opinie na temat publikacji.
[01:41:03] Boh. od 1963 r. tworzył Polską Akademię Olimpijską, ale wtedy nazywała się inaczej. W Akademii są wybitne autorytety, prof. [Bronisław] Biliński to poliglota, znawca antyku i Sienkiewicza, przez 20 lat kierował Instytutem Kultury w Rzymie. Prof. [Jerzy] Łanowski był historykiem i znawcą antyku, Józef Lipiec był profesorem UJ, Wojciech Zabłocki architektem. Boh. zainicjował pierwsze wydania „Almanachu olimpijskiego”, gdzie były większe fragmenty tekstów de Coubertina. Niewielkie fragmenty jego tekstów pojawiły się w „Dziejach kultury fizycznej” Wroczyńskiego. Prof. Lipiec od boh. „uczył się olimpizmu”. Rola prof. Wołoszyna i Wroczyńskiego – sport a humanizm. Kontakty ze sztuką – Wawrzyny Olimpijskie boh. Olimpizm jako system, konstrukcja duchowa. Olimpizm a sport. W opinii boh. Polska Akademia Olimpijska straciła dawny impet ideowy. Dawniej PAO była obecna we wszystkich uczelniach wychowania fizycznego – sesje olimpijski. Refleksje na temat olimpizmu i jego wymiaru duchowego.
[01:49:00] Medale i odznaczenia boh. Najwyższymi dla niego wyróżnieniami były tytuły przyznawane przez studentów. W pierwszym konkursie na najlepszego wykładowcę wygrał prof. Seyfried, lekarz z Wydziału Rehabilitacji – jego wzruszenie, gdy odbierał nagrodę. Boh. dostawał tę nagrodę kilka razy – rozmowa z prof. [Zbigniewem] Krawczykiem na ten temat.
[01:51:54] Boh. działał w Komitecie Kultury Fizycznej PAN, w tym gremium był jedynym docentem. Boh. obronił nazwę – koncepcja wyrzucenia „kultury fizycznej”, mówili o tym absolwenci AWF i studiów medycznych. W czasie wolnych wniosków boh. powiedział, że od 20 lat zajmuje się kulturą fizyczną z przekonaniem, że robi coś ważnego. W 1953 r. w AWF miał miejsce spór między profesorami nauk uniwersyteckich a tradycyjnymi wychowawcami fizycznymi – kwestia kultury fizycznej, miejsce dla różnych dziedzin nauki. Powstanie Instytutu Kultury Fizycznej, zmiana nazwy pisma „Wychowanie fizyczne” na „Kultura fizyczna”.
[01:58:14] Współczesne dyskusje wokół „kultury fizycznej”. Poglądy prof. Piotra Godlewskiego – opinia boh. na jego temat. Boh. jako historyk „praktykujący” historię – spór z Godlewskim. Odwołanie do artykułu nt. kultury fizycznej, który ukazał się w piśmie „Ruch” w 1908 r.
[02:00:24] Józef Piłsudski dał pieniądze na budowę Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego, a potem nigdy w nim nie był. Wykształcona na uczelni kadra była potrzebna do szkolenia rekrutów, ale uczelnia oferowała też miejsca dla cywili, kobiet i mężczyzn. Dyrektorem uczelni został Władysław Osmolski, który stworzył program uczelni – jego założenia. Zajęcia z boksu prowadził [Feliks] Stamm. Absolwentem uczelni był Eugeniusz Lokajski, oszczepnik startujący na Igrzyskach w Berlinie. Wpływ absolwentów CIWF na przedwojenne szkolnictwo, wkład w obronność kraju. Uczelnię ukończyli Bronisław Czech oraz Janusz Kusociński. Przez pół roku studentką była Stanisława Walasiewicz.
[02:05:42] Na drugim posiedzeniu Rady Naukowej Wychowania Fizycznego Piłsudski postawił przed radą zadanie znalezienia miernika do oceny sprawności. Zajął się tym antropolog prof. Jan Mydlarski i przygotował miernik sprawności fizycznej wykorzystywany przez nauczycieli. Po wojnie inicjatywę podjął Roman Trześniowski, który wprowadził pewne zmiany w mierniku. Jedna była natury pedagogicznej. Boh. jako student miał pewne uwagi – ich charakter.
[02:09:32] Boh. opracował własny indeks, który do tej pory obowiązuje w Meksyku. Za prezydentury Lecha Kaczyńskiego indeks był obecny w środkach masowego przekazu – artykuł o indeksie Zuchory w „Fakcie”. Obecnie wprowadza się indeks międzynarodowy, którego dzieci nie chcą wykonywać – wg indeksu boh. niski poziom sprawności fizycznej polskiej młodzieży to nie jest prawda. Badania ogólnopolskie „Trzymaj formę”. W czasie pandemii nauczyciele zadawali dzieciom ćwiczenia z testu autorstwa boh. – prostota ćwiczeń, zamiana biegu na 100 m na bieg w miejscu z wysokim unoszeniem kolan. Skok w dal z miejsca mierzy się własnymi stopami. Boh. był redaktorem naczelnym „Magazynu olimpijskiego”. Przez cztery lata był tam ogłaszany konkurs „Sprawna klasa”. Dzieci ze szkoły specjalnej podziękowały redakcji za to, że mogły włączyć się do konkursu razem z dziećmi pełnosprawnymi.
[02:14:38] W marcu 1968 boh. dowiedział się, że studenci strajkują i chciał z nimi być. Żona spakowała go jak do szpitala, ale okazało się, że nie może wejść na uczelnię. Dwóch młodych ludzi chciało od niego, dziekana AWF, przepustki. Wśród strajkujących był syn rektora Kosmana, student I roku – groźba, że nie zostanie wpuszczony z powrotem, jeśli wyjdzie z uczelni. [+]
[02:16:50] Kwestia rozbijania Latających Uniwersytetów przez studentów AWF – grupka prowadzona przez jednego z nauczycieli, pod auspicjami partii, napadła na mieszkanie Kuronia i poturbowano ojca – opowieść jednego ze studentów. Działanie „grupy mięśniaków”, studentów uprawiających sporty walki. Nawiązanie do Polaków w okopach różnych armii w czasie I wojny światowej.
[02:19:00] Boh. spotkał się w auli ze strajkującą młodzieżą [w marcu 1969]. Przygotowano strajkowe pismo wewnątrzuczelniane, mówiono, że rektor Ulatowski dał zgodę na drukowanie. Warunkiem była akceptacja dziekana Zuchory, ale pominięto go – rozmowa ze studentką, treść gazetki. W komitecie strajkowym większą część stanowili studenci z innych uczelni. Kwestie personalne, uszczypliwości wobec boh. Zachowanie rektora Krawczyka, który zastępował Ulatowskiego – brak zgody na druk. Wspomnienie spotkania w auli – kwestia pisma strajkujących studentów, publiczne odczytanie tekstu, błędy ortograficzne i samobójstwo Narutowicza. Relacje z rektorem Krawczykiem.
[02:29:13] Stres nagrania – mobilizacja i pamięć. Relacje z Witem i Krawczykiem. Opinia rektora na temat teorii wychowania fizycznego i publikacji [Macieja] Demela. Zmiana dyrektora uczelnianej biblioteki. Boh. przygotował tekst na tablicę poświęconą Śniadeckiemu – kwestia „błędu” w dacie na tablicy.
[02:35:18] Boh. szukał związków sportu z poezją. Znalazł dwa wiersze Haliny Konopackiej i informację Słonimskiego o tym, że wydała tomik wierszy i jest obiecującą poetką. Maria Rotkiewicz nie znalazła w żadnej bibliotece tego tomiku. Losy Konopackiej – przewożenie złota do Paryża, posądzenie jej i męża o kradzież. W 1957 r. Konopacka była w Polsce, ale nic nie mówiła o swojej poezji. Boh. wydrukował obydwa wiersze w „Kulturze fizycznej” – przypadkowe zetknięcie z tomikiem Konopackiej. Kupiła go Biblioteka Narodowa, ale był problem z jego wypożyczeniem – wydanie książki w niewielkim nakładzie. Redaktor Lis z KAW [Krajowa Agencja Wydawnicza] pojechał do USA. Boh. dał mu książkę dla Konopackiej, ale nie wie, czy ją dostała.
[02:42:35] Dyscypliny sportu uprawiane przez Konopacką, Konopacka jako atrakcyjna kobieta – na igrzyskach w 1928 Niemcy nazwali ją miss olimpiady. Boh. próbował zinterpretować poszczególne wiersze i szukał tekstu o sporcie, ale nie znalazł takiego – tematyka. Boh. miał wykład inauguracyjny na uczelni w Łowiczu i zaczął od przeczytania wiersza o łąkach pod Łowiczem autorstwa Haliny Konopackiej – reakcja profesora fizyki z Torunia.
[02:49:48] Kwestia akademickiego wykształcenia boh. – ukształtowanie przez AWF. Ze studiów na UW niewiele zapamiętał. Chodził na zajęcia prof. [Bogdana] Suchodolskiego, który omawiał twórczość młodego Marksa – zachowanie boh. na zajęciach. Asystentka profesora oblała go na egzaminie, ponieważ tego sobie życzył Suchodolski. Potem boh. z nim współpracował.
mehr...
weniger

Potrzuski Kamil

Bolesławski Bartosz

Instytut Pileckiego

Film