Muszyński Roman cz. 2

Świadkowie Epoki

IP/DF/SE/2117

24 listopada 2024, Warszawa

1:44

Roman Muszyński (ur. 1933, Kraków) – ojciec, Adam Muszyński, absolwent prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, prowadził w latach 30. XX w. kancelarię notarialną w Brześciu nad Bugiem. We wrześniu 1939 r. Roman Muszyński uciekał na wschód wraz z Ludwiką Kolbuszową, żoną ostatniego prezydenta Brześcia nad Bugiem, do Brześcia wrócił autobusem wojskowym, wiozącym polskich oficerów, którzy zostali aresztowani przez sowietów. Roman Muszyński przebywał wraz z matką Marianną Muszyńską w więzieniu w twierdzy brzeskiej. Po zwolnieniu, wraz z grupą innych uwolnionych osób, głównie matek z dziećmi, przeszedł wraz z matką na stronę niemiecką. Po krótkim pobycie w obozie przejściowym w Terespolu rodzina została uwolniona. Roman Muszyński przyjechał wraz z matką do Warszawy i tu odnaleziono ojca, który pracował w Hipotece. W 1941 r. zamieszkano w Wyszkowie, gdzie ojciec prowadził kancelarię notarialną. Roman Muszyński ukończył szkołę średnią w Wyszkowie, maturę zdał w 1951 r. Ukończył Wydział Mechaniczny Konstrukcyjny Politechniki Warszawskiej. Już jako student pracował w Spółdzielni „Auto” i dzięki temu nie objął go nakaz pracy. Po trzyletnich studiach inżynierskich pracował w biurze konstrukcyjnym przy ul. Melsztyńskiej w Warszawie. Został powołany do wojska i służył w batalionie inżynieryjno-budowlanym w Olsztynie, pod koniec służby został awansowany do stopnia porucznika. Po powrocie z wojska ukończył studia magisterskie na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej. Pracował jako konstruktor w biurze konstrukcyjnym Warszawskich Zakładów Mechanicznych nr 2, które później zmieniły nazwę na PZL-WZM. Roman Muszyński po śmierci partnerki Iny Zarubinieckiej w 1992 r. zaczął służyć do mszy świętej w kościele św. Aleksandra w Warszawie, a potem w kościele Św. Apostołów Piotra i Pawła w parafii św. Barbary.
mehr...
weniger

[00:00:10] Uciekając z Wyszkowa w 1944 r. spędzono noc w stodole przy stacji w Grzegorzewie. Wspomnienie wycofujących się jednostek niemieckich.
[00:02:25] Do Wyszkowa wrócono po wyzwoleniu. Mieszkano w Rybienku, ojciec prowadził kancelarię notarialną, a boh. chodził do szkoły, wstąpił do harcerstwa i prowadził drużynę zuchów.
[00:05:40] Wspomnienie sprawy kolegi zamordowanego przez UB. Nie wiedziano, co kolega zrobił, może ktoś na niego doniósł. Chłopak zniknął, a potem w dniu matur znaleziono w rzece jego zwłoki. Sytuacja w kraju po wyzwoleniu przez Armię Czerwoną. Kolega, krewny pracownika sądu w Wyszkowie, zginął w 1949 r. Refleksje na temat meandrów pamięci i niepamięci.
[00:14:45] Boh. znał kolegę, ponieważ razem z koleżanką Basią pomagali w bibliotece gimnazjum. Pewnego dnia kolega zniknął, boh. nie potrafi określić na jak długo. Ojciec jako pełniący obowiązki sędziego brał udział w procedurach wystawienia aktu zgonu i mówił w domu o sekcji zwłok.
[00:19:50] Ojciec został w Brześciu aresztowany, ale 31 grudnia 1939 wrócił do domu. Matka dała mu dodatkową ciepłą odzież i zmusiła go do natychmiastowej ucieczki. Ojciec chciał razem z rodziną przywitać Nowy Rok i ewentualnie uciekać następnego dnia. Sankarz zamówiony przez matkę dowiózł ojca do miejsca nad Bugiem, skąd przerzucano ludzi na niemiecką stronę. Boh. nie znał szczegółów ucieczki ojca. [+]
[00:26:56] Zanim zaczęła się wojna, boh. wyjechał z Brześcia z panią Kolbuszową i jej dwiema córkami. Zatrzymano się w majątku w Kątach koło Kodnia, potem pojechano na wschód – powody powrotu do Brześcia. Do twierdzy brzeskiej dojechano autobusem wojskowym, w którym jechali czterej oficerowie.
[00:30:10] Boh. miał zazwyczaj kolegów starszych od siebie. Gdy chodził do gimnazjum, przyjechał z powiatowego Pułtuska przedstawiciel Związku Młodzieży Polskiej z gotową listą członków organizacji. Ponieważ listy nie przyjęto, to pojawił się drugi raz. Wtedy boh. ją podpisał. W klasie maturalnej został przodownikiem w nauce, dzięki temu po maturze mógł bez egzaminu dostać się na dowolny kierunek studiów. Był rok 1951, boh. wybrał Wydział Mechaniczny Konstrukcyjny Politechniki Warszawskiej.
[00:38:16] Zaprzyjaźniona z rodzicami od czasów brzeskich pani Szperlingowa pracowała w warszawskiej Spółdzielni „Auto”, mieszczącej się przy ul. Złotej 69, i załatwiła tam pracę boh. Po [trzyletnich] studiach inżynierskich nie obowiązywał go nakaz pracy, ponieważ już pracował.
[00:40:25] Potem został zatrudniony w biurze konstrukcyjnym przy ul. Melsztyńskiej 5, związanym z produkcją silników wysokoprężnych do maszyn budowlanych. Biuro współpracowało także z zakładami produkującymi pompy paliwowe do silników wysokoprężnych – podmioty, z którymi współpracowano. Boh. pracował jako konstruktor w biurze konstrukcyjnym Warszawskich Zakładów Mechanicznych nr 2, które później zmieniły nazwę na PZL-WZM.
[00:44:55] Po ukończeniu trzyletnich studiów inżynierskich boh., ppor. rezerwy LWP, pracował w biurze konstrukcyjnym przy Melsztyńskiej, głównym konstruktorem był tam Tadeusz Krępeć. Boh. powołano do wojska, dwa lata i 26 dni służył w batalionie inżynieryjno-budowlanym w Olsztynie. Na zakończenie służby został awansowany do stopnia porucznika.
[00:52:10] Po wyjściu z wojska boh. wrócił do biura na ul. Melsztyńską i rozpoczął także studia magisterskie na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej. Było to połączenie dawnego wydziału Mechanicznego Konstrukcyjnego (MK) z wydziałem lotniczym. Boh. pracował także jako konstruktor w biurze konstrukcyjnym Warszawskich Zakładów Mechanicznych nr 2, które później zmieniły nazwę na PZL-WZM.
[00:54:50] Po studiach na wydziale Mechanicznym Konstrukcyjnym [Politechniki Warszawskiej] jeden z kolegów ubiegał się o przydział mieszkania. Kolega pracował w instytucji podlegającej Ministerstwu Żeglugi – prośba do boh. o pomoc w załatwieniu sprawy. Boh. poznał panią naczelnik z wydziału mieszkaniowego ministerstwa, Inę Zarubiniecką, i zaczął się z nią spotykać. Para nie wzięła ślubu, partnerka była o 20 lat starsza, zmarła w 1992 r. Ina Zarubiniecka i jej matka były repatriantkami ze wschodu. Początkowo mieszkały na Śląsku, tam Ina wyszła za mąż za pana Zarubinieckiego, który szybko zmarł. Ina wraz z matką przyjechały do Warszawy i zamieszkały przy ul. Dobrej. Potem, jako pracownica ministerstwa, dostała mieszkanie przy ul. Hożej i boh. mieszkał tam z nią.
[01:04:38] Biuro konstrukcyjne przeniosło się na ul. Miodową, róg Senatorskiej – współpraca z Warszawskimi Zakładami Mechanicznymi przy Czerniakowskiej i innymi zakładami. W pewnym momencie biuro zostało podporządkowane władzom wojskowym. Zanim sytuacja się ustabilizowała, biuro całkiem zlikwidowano. Boh. został przeniesiony na emeryturę.
[01:10:37] Boh. mieszkając przy ul. Hożej chodził z Iną do kościoła św. Aleksandra. W konfesjonale często siedział ksiądz Andrzej Luft. W 1992 r. Ina leżała w szpitala przy Lindleya, był tam rozwinięty ruch duszpasterski. Przed śmiercią otrzymała sakramenty święte.
[01:15:32] Pan Włodek, kościelny w kościele św. Aleksandra, zapytał boh., czy nie chciałby służyć przy ołtarzu – początkowe wątpliwości. Boh. przez czas służby w kościele miał kontakt z księdzem Luftem, gdy stan zdrowia księdza pogarszał się, sypiał w jego mieszkaniu.
[01:19:19] Proboszcz w kościele Św. Apostołów Piotra i Pawła chciał odprawiać dodatkową mszę o godz. 15 – złożona propozycja. Boh. opisał swoją relację z Iną [Zarubiniecką] i dał to wszystkim księżom z parafii św. Barbary. O godz. 15 odprawiano mszę połączoną z Koronką do Miłosierdzia Bożego. Boh. służył do mszy i pozostawał w kościele do wieczora, tak było jeszcze miesiąc przed nagraniem dla Instytutu Pileckiego.
[01:25:55] Podejście boh. do życia w związku bez sakramentu małżeństwa – słowa kościelnego. Boh. był zaangażowany w służenie podczas mszy. Nie pamięta, kiedy zaczął służyć w kościele św. Piotra i Pawła. Doświadczanie Bożej łaski.
[01:32:20] Boh. zawsze miał styczność ze starszymi od siebie osobami. Ina była starsza o 20 lat – rozważania na temat możliwości ślubu kościelnego z dzisiejszej perspektywy. Para nigdy nie rozmawiała o ślubie ani kościelnym ani cywilnym.
[01:37:00] Boh. uważa, że nie należy nigdy tracić nadziei – garść refleksji. Nadzieję należy podbudować modlitwą, uczestnictwem w działaniach wolontariatu, by dołożyć do czegoś swoją cegiełkę.
mehr...
weniger

Barcik Aneta

Saramonowicz Wojciech

Instytut Pileckiego

Film